2. „Współczesne demokracje liberalne nie wypłynęły z mglistych oparów tradycji”2. W pierwszym przypadku, jeżeli nie cytujemy bezpośrednio, lecz jedynie odwołujemy się do tekstu w sposób pośredni, przypis rozpoczynamy od: por.: Zapis przypisu: publikacja książkowa: W. J. Harrington, Klucz do Biblii, przeł. J. 1. Przypis z książki, inaczej opracowanie zwarte. 2. Przypisy do artykułu/rozdziału danego autora w opracowaniu zbiorowym. 3. Przypisy do książki lub artykułu mającego więcej niż 3 autorów. 4. Przypisy do artykułu w czasopiśmie naukowym. 5. Przypisy do aktów prawnych. 6. Przypisy do źródeł internetowych niż sam dokument, to należy podawać je w nawiasach kwadratowych. Źródłami danych do przypisu są przede wszystkim: strona tytułowa lub jej odpowiednik (np. strona główna witryny internetowej) oraz verso strony tytułowej. Interpunkcja i typografia – każdy element przypisu należy oddzielić, stosując odpowiednie znaki W całej książce jest ich aż 89, z czego jeden to przypis odau torski. Mimo Mimo że przypisy zazwyczaj odnoszą się do toponimó w , antroponimó w oraz kwestii odnośnik do przypisu umieszczamy w tekście głównym przed końcowym znakiem interpunkcyjnym, gdy wyraz będący skrótem zakończonym kropką występuje na końcu zdania, np.: itp., itd., i in., etc., stawiając odnośnik do przypisu, pomijamy kończącą zdanie kropkę. Przypisy –wskazówki 4. Na liście w okienku przypisów klikasz opcję NOTA KONTYNUACJI PRZYPISU DOLNEGO albo NOTA KONTYNUACJI PRZYPISU KOŃCOWEGO. 5. W okienku przypisów wpisujesz tekst. Usuwanie przypisów w Wordzie: 1. Aby usunąć przypis wykonujesz działanie na znaczniku odwołania do przypisu w oknie dokumentu. 2. Ten sam przypis z zastosowaniem innej interpunkcji: KOZŁOWSKI W.: Pierwsze początki terminologii łowieckiej. Opracował, wstępem i komentarzem opatrzył Władysław Jedynak. Wydanie nowe, poprawione i poszerzone. Wrocław: Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej, 1996. 222 s. Biblioteka Klasyki Łowieckiej. ISBN 83-7091- 023-8. Aby dodać przypis do programu Word, otwórz dokument i umieść migający kursor w punkcie w dokumencie. Jeśli cytujesz inną publikację, zwykle znajduje się ona na końcu zdania. Ta pozycja staje się punktem odniesienia dla twojego przypisu. Kliknij, aby dodać przypis Odnośniki> Wstaw przypis z paska menu. Konwertowanie przypisu dolnego lub przypisu końcowego Zaznacz przypisy, które chcesz przekonwertować, a następnie przytrzymaj wciśnięty klawisz CONTROL i kliknij zaznaczony tekst. W menu skrótów kliknij polecenie Konwertuj na przypisy końcowe lub Konwertuj na przypis dolny. Jak poprawnie napisać bibliografię do pracy licencjackiej? Najprościej mówiąc, przypis to uwaga, komentarz, objaśnienie dodane do głównego tekstu publikacji, najczęściej książki, artykułu czy prezentacji multimedialnej. Przypisy mogą być wprowadzane do dzieła na różnym etapie jego kształtowania – może dodać je sam autor już w trakcie jego tworzenia; mogą one zostać stworzone pqczuO. Artykuł opisuje metody stosowania przypisów w pracach naukowych. Jak przypisy powinny wyglądać i jaki powinien być ich układ. Data dodania: 2007-02-24 Wyświetleń: 57921 Przedrukowań: 0 Głosy dodatnie: 2 Głosy ujemne: 0 WIEDZA Licencja: Creative Commons Przypisy to podstawowa rzecz w pracach naukowych, ponieważ wskazują na źródło naszej wiedzy, którą zawieramy w pracy. Wszystkie informacje zawarte w pracy muszą mieć przypis. Gdy podajemy np. datę jakieś historycznej bitwy to przecież nie znamy jej bo byliśmy naocznymi świadkami tylko przeczytaliśmy w jakimś źródle. To samo tyczy się innych dziedzin wiedzy. Wszystkie informacje nie będące efektem naszych doświadczeń, badań czy przemyśleń muszą mieć przypis. Raz zastosowany schemat pisania przypisu musi być jednakowo stosowany w całej pracy, podobnie zresztą jak inne techniczne aspekty (czcionka, tytuły rozdziałów, marginesy itd.). Przypisy umieszczamy na dole strony pod separatorem generowanym automatycznie przez word’a. Inna metoda przypisów to np. tzw. przypisy amerykańskie umieszczane w tekście pracy w nawiasie ale u nas rzadko stosowane i moim zdaniem utrudniające płynne czytanie pracy. Podstawowym przypisem jest przypis do opracowania naukowego, książki. Powinien on wyglądać następująco:Imię (imiona) autora. Nazwisko, tytuł (zapisany kursywą), miejsce i rok wydania, strona. Analogicznie tworzy się inne przypisy. Gdy np. autor jest zbiorowy to podajemy:Red. Imię (imiona) redaktora pracy. Nazwisko, tytuł (zapisany kursywą), miejsce i rok wydania, autor nie jest podany (np. Biblia czy inne „święte” księgi) to przypis zaczynamy po prostu od tytułu. Gdy przypis jest do artykułu z prasy to po tytule artykułu podajemy tytuł czasopisma, jego nr itd. Czyli: Imię (imiona) autora. Nazwisko, tytuł (zapisany kursywą), tytuł czasopisma, numer czasopisma, miejsce i rok wydania, stronaAnalogicznie wygląda sytuacja z artykułami naukowymi w zbiorach takich artykułów wydanych w formie książkowej. Gdy natomiast przypis jest do strony internetowej to podajemy dokładny link (wszystko co się wyświetliło w pasku przeglądarki), a nie tylko adres strony głównej witryny, na której znaleźliśmy daną informację. Oraz po przecinku datę kiedy to się stało ponieważ za jakiś czas pod tym linkiem może już być coś innego. Dopiero w bibliografii na końcu podajemy tylko adresy główne witryn, z których korzystaliśmy bo przecież z jednej strony mogliśmy wziąć wiele informacji umieszczonych na wielu podstronach. Gdy umieszczamy w tekście zdjęcie, tabelę czy rysunek również musimy pod nim podać źródło. W podpisie pod rysunkiem czy zdjęciem po naszym opisie w nawiasie piszemy: Źródło: Imię (imiona) autora. Nazwisko, tytuł (zapisany kursywą), miejsce i rok wydania, strona. Lub analogiczny przypis jeśli np. nasze zdjęcia jest ze strony internetowej, artykuły itd. Jedynym wyjątkiem jest to że takich przypisów nie natomiast muszą mieć wszystkie pozostałe przypisy. Przypisy w poszczególnych rozdziałach numerujemy od nowa (1,2,3 ...), tak więc każdy rozdział ma przypisy zaczynające się od „1”. W tekście pracy numer/odnośnik do przypisu powinien znajdować się bezpośrednio za zdaniem, w którym jest umieszczona dana informacja, a przed znakiem interpunkcyjnym. Gdy natomiast pod podanym przypisem umieszczamy kolejny z tego samego źródła to nie wpisujemy znów wszystkich autorów, tytułów itd.. tylko piszemy” „ibidem”, ‘tamże” lub „op. cit” i ewentualnie numer strony jeśli jest inna niż w przypisie powyżej. Każdy kolejny przypis z danego źródła w danym rozdziale nie musimy pisać w pełnej wersji tylko wystarczy podawać: Imię (imiona) autora. Nazwisko, tytuł (zapisany kursywą) – może być skrócony, strona. Podawanie całego nie jest konieczne bo już raz te informacje zostały podane gdy pierwszy raz podaliśmy dany przypis. Wszystkie te przypisy są tylko do informacji co oznacza, że nie możemy przepisywać wiernie zdań z innej książki tylko napisać własnymi słowami zawierając informacje, które chcemy przekazać. Jeśli chcemy wpisać dokładny cytat to przed przypisem dodajemy: Cyt. za: a następnie Imię (imiona) autora. Nazwisko, tytuł (zapisany kursywą), miejsce i rok wydania, jest także przypis merytoryczny, zawierający jakieś dodatkowe informacje, wyjaśnienia itd. On także jeśli zachodzi taka sytuacja powinien zawierać źródło zawartych w nim informacji. Wszystkie podane tu informacje odnoszą się do najczęściej stosowanych źródeł w najpopularniejszym systemie przypisów. Pamiętać należy, że ostatnie zdanie zawsze należy do promotora, który powinien podać swoje wymagania dotyczące przypisów. mgr Przemysław Szczypczyk; absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierunków Dzieje i kultura Bałkanów oraz Amerykanistyka. Właściciel i administrator sklepu internetowego - Odżywki i suplementy dla mózgu. Licencja: Creative Commons

przypis do przypisu z innej książki