Nieleczone stany zapalne ucha środkowego mogą rozprzestrzenić się na inne części narządu słuchu, a przewlekły niedosłuch przewodzeniowy może spowodować wtórne, centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego związane z długotrwałą deprywacją słuchową. Jest to sytuacja kiedy niedosłuch przewodzeniowy towarzyszący nieleczonym Terapia logopedyczna. Program Aktywna Tablica od lat wspiera placówki i instytucje w procesie wyposażania w nowoczesne programy multimedialne do terapii dziećmi ze specjalnymi i szczególnymi potrzebami edukacyjnymi. Z niniejszego wpisu dowiesz się, które pomoce dydaktyczne TIK kwalifikują się do wpisania we wniosku B dla dyrektora. Zaburzenia Centralnego Przetwarzania Słuchowego Metoda Warnkego to kompleksowa diagnostyka i terapia dysleksji, zaburzeń przetwarzania słuchowego (APD) wykorzystująca oddziaływanie wielokierunkowe, angażujące nie tylko wzrok i słuch, ale także funkcje motoryczne. 1 W rozdziale II pt. Centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego otrzymujemy streszczenie stanu ba-dań na ten temat: począwszy od przywołania terminologii synonimicznej, przez definicje aż po opis poszcze-gólnych funkcji. Kurkowski podaje, że choć w 1996 r. centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego zostały Wiele osób u których występują objawy (C)APD ma inne zaburzenia towarzyszące np.: obwodowy ubytek słuchu, trudności w uczeniu się, zaburzenia ze spektrum auty- zmu, zaburzenia lub Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego (CAPD) to zaburzenia pracy zmysłu słuchu wynikające z nieprawidłowości na poziomie centralnego układu nerwowego (przy prawidłowej budowie i pracy części obwodowej, czyli uszu), nie są spowodowane zaburzeniami funkcji poznawczych ani językowych (British Society of Audiology). Dzisiaj chciałabym podzielić się swoją wiedzą dotyczącą Centralnego Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego, czyli w skrócie APD lub CAPT. Warto omówić to zagadnienie, ponieważ w populacji dziecięcej zaburzenia przetwarzania słuchowego ma jedna trzecia dzieci z dysleksją rozwojową (Dawes i Bishop, 2011) i połowa dzieci ze specyficznymi trudnościami w nauce (Sharma, Purdy i Kelly 20 maja 2015 roku Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak zwrócił się do Ministra Edukacji Narodowej Joanny Kluzik-Rostkowskiej o podjęcie działań na rzecz dzieci ze zdiagnozowanym ośrodkowym zaburzeniem słuchu - Central Auditory Processing Disorders (CAPD), zmierzających do ujednolicenia rozwiązań proceduralnych, umożliwiających specjalną organizację nauki i metod pracy z tymi Hidden data. 5 zł. PA. 1 hour ago. PAK. 100 zł. See more. Razem dla Emilie - walka z padaczką lekooporną z napadami ogniskowymi z podejrzeniem autoimmunologicznego zapalenia mózgu oraz CAPT - Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego Drodzy Przyjaciele, Rodzina, Ludzie o Wielkich Sercach,Zwracamy się do Was z ogromną prośbą o Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego (niedosłuch centralny) to zaburzenia pracy zmysłu słuchu wynikające z nieprawidłowości na poziomie Centralnego Układu Nerwowego (przy prawidłowej budowie i pracy części obwodowej, czyli uszu), które obejmują szeroki zakres objawów, z których występowanie chociaż jednego pozwala na postawienie diagnozy: uYWA. W pracy zostało przedstawione studium przypadku dziewczynki, uczennicy klasy szóstej szkoły podstawowej, z możliwościami intelektualnymi na poziomie przeciętnym, dysharmonijnym rozwojem poszczególnych sfer poznawczych oraz opóźnionym rozwojem mowy. Zgodnie z opiniami, które dziewczynka posiada4, nie zdiagnozowano u niej zaburzeń przetwarzania słuchowego, zwrócono jed-nak w tych dokumentach uwagę na duże trudności słuchowe dziecka i wynika-jące z tego problemy w edukacji szkolnej (por. Przybyla, 2014–2015, s. 401–413). W niniejszym opracowaniu zostały przedstawione: dotychczasowe wyniki badań dziecka – psychologicznych, pedagogicznych, neurologicznych, badanie i terapia przeprowadzone według wytycznych metody Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena (JIAS) oraz uzyskane rezultaty po zakończeniu treningu słuchowego. Pierwsza diagnoza dziecka według tej metody odbyła się w 2018 roku. Nauczyciel-ka języNauczyciel-ka polskiego i wychowawczyni dziewczynki, która jest również logopedą, zaproponowała, aby w związku z występującymi u dziecka trudnościami słucho-wymi i problemami szkolnymi poddać je treningowi słuchowemu. Dziewczynka uzyskała zgodę neurologa na odbycie treningu słuchowego metodą Johansena. Dane z wywiadu, kwestionariusza, dokumentacji medycznej Dziewczynka urodziła się o czasie, siłami natury, otrzymała 10 punktów w skali Apgar. Do 13. miesiąca życia, według mamy, dziecko rozwijało się prawid- łowo. Występował u dziewczynki gest wskazywania palcem, komunikowała się z otoczeniem za pomocą kilkunastu słów. W 13. miesiącu życia dziewczynka przyjęła szczepionkę i nastąpił regres w jej rozwoju (takiego zdanie jest mama). Dziewczynka przestała mówić, zaczęła cofać się w rozwoju. W inwentarzu słów zostały słowa mama, tata, baba. Źródłem komunikacji stało się „mruczenie”, gesty oraz wydawanie nieartykułowanych dźwięków. Kiedy dziewczynka miała 2 lata i 11 miesięcy, otrzymała opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, która obejmowała cały okres edukacji przedszkolnej. Zespół orzekający stwierdził znacznie opóźniony w stosunku do wieku życia poziom rozwoju umysłowego, niski poziom komunikacji języko-wej i deficyty w zakresie zachowań społecznych – w konsekwencji prowadzące 4 Dziewczynka posiada opinię psychologiczną i opinię dotyczącą rozwoju procesów integra- cji sensorycznej wydane przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną. Poradnia nie dysponuje testami oceniającymi procesy przetwarzania słuchowego. Wykonuje testy oceniające percepcję słuchową. do istotnej dysharmonii w funkcjonowaniu dziecka. Dziewczynka uczęszczała na terapię logopedyczną, pedagogiczną, z zakresu integracji sensorycznej. Była konsultowana w poradni chorób metabolicznych, gdzie uzyskała ujemny wynik testu. U dziewczynki wykluczono całościowe zaburzenia rozwoju. W wieku 3 lat (2010 rok) wykonano badanie EEG, które wskazywało na zmia-ny w okolicy czołowo-centralno-skroniowej z przewagą strozmia-ny lewej. Badania EEG wykonywano co rok, aż do 2018 roku. Wyniki badań pokazywały utrzy-mujące się zmiany czynności mózgu (2015 – zmiany zlokalizowane w okolicy czołowo-centralno-skroniowej z przewagą strony prawej; 2016 – zmiany zlo-kalizowane i uogólnione, 2017 – zmiany zlozlo-kalizowane w okolicy czołowo--centralno-skroniowej z przewagą strony prawej). W 2018 roku badanie EEG nie wykazało nieprawidłowości, dziewczynka uzyskała diagnozę o prawidło-wym stanie neurologicznym. Zalecono kontrolne badanie EEG co dwa lata. Od 2012 roku, przez około dwa lata (z przerwami), dziewczynka przyjmowała leki przepisane przez neurologa (mama nie pamięta jakie). U dziewczynki na podstawie badania audiometrycznego w przychodni (2018 roku) stwierdzono prawidłowy słuch fizyczny. Z informacji psychologiczno-pedagogicznej z Ośrodka Rehabilitacji Słuchu i Mowy w Siedlcach sporządzonej w 2012 roku wynika, że u dziecka w wyniku intensywnej terapii: logopedycznej, pedagogicznej, psychologicznej, integracji sensorycznej, do której prowadzenia włączyli się rodzice, poprawiło się funkcjo-nowanie w zakresie wszystkich sfer. Szczególnie rozwinęła się koncentracja uwagi oraz komunikacja werbalna dziewczynki, zasób słownictwa biernego i czynnego. W 2014 roku dziecko otrzymało ocenę rozwoju integracji sensorycznej, w której stwierdzono zaburzenia integracji sensorycznej w zakresie kontroli posturalnej i ocznej oraz modulacji sensorycznej. Opinia psychologiczna z 2018 roku wydana przez Poradnię Psychologiczno--Pedagogiczną w Stoku Lackim wskazuje na poziom możliwości intelektual-nych dziecka poniżej przeciętnej oraz dysharmonijny rozwój poszczególintelektual-nych sfer poznawczych. W opinii wskazano występujące u dziecka deficyty poznawcze, które mogą mieć wpływ na trudności w nauce. Rozwój powyżej przeciętnej odnotowano w wypadku spostrzegawczości wzro-kowej i koordynacji wzrokowo-ruchowej. Adekwatnie do wieku rozwija się umie-jętności: logicznego wnioskowania na podstawie materiału konkretnego, ujmo-wania zależności przyczynowo-skutkowych, wychwytyujmo-wania relacji czasowych, identyfikowania istotnych momentów w spostrzeganych sytuacjach społecznych. Na właściwym poziomie rozwojowym znajdują się również: myślenie pojęciowe na podstawie materiału werbalnego, rozumienie społeczne, zdolność do uczenia się nowych umiejętności wzrokowo-ruchowych, zdolność do sprawnego prze-twarzania danych. wysłu-chiwaniem materiału werbalnego, koncentracją uwagi na materiale słuchowym. Stwierdzono obniżone funkcjonowanie pamięci operacyjnej i niższy od przecięt-nego poziom zdolności arytmetycznych. Rezultatem nieprawidłowości w funk-cjonowaniu bezpośredniej pamięci słuchowej są trudności z zapamiętywaniem dyktowanych zdań, zapamiętywaniem dwóch poleceń jednocześnie. Obniżone są również analiza i synteza wzrokowa, przez co dziewczynka ma trudności w odtwarzaniu form graficznych, popełnia błędy w czytaniu: myli litery kształto- podobne, czyta nierytmicznie, literuje, oraz pisaniu: opuszcza drobne elementy graficzne liter, myli litery podobne kształtem, popełnia błędy ortograficzne. Ma trudności z zapamiętywaniem – wzbogacaniem wiedzy, zdolnością do jej gro-madzenia i odtwarzania. Na prośbę rodzica została wystawiona opinia przez nauczycielkę języka pol-skiego, zawierająca następujące informacje na temat dziecka: Dziewczynka mimo tego, że zna podstawowe zasady i reguły ortograficzne, popełnia bardzo liczne błędy w tym zakresie w pracach pisemnych. Ma duże trudności z zapamięta-niem wzrokowym poprawnego obrazu zapisywanych słów. Zdarza się, że w jed-nym tekście ten sam wyraz zapisuje z różjed-nymi błędami. Błędy popełniane przez dziewczynkę dotyczą pisowni wyrazów z literami rz, ż, u, ó, ch, h, jak również pisowni łącznej i rozłącznej. W pracach pisemnych występuje duża liczba błę-dów interpunkcyjnych. Dziewczynka ma duże trudności słuchowe, co znajduje odzwierciedlenie w pracach pisemnych: myli głoski dźwięczne i bezdźwięczne (np.: p: b, t: d), głoski ustne z nosowymi (np.: d: n, b: m, e: ę), głoski o odmien-nym miejscu artykulacji (np.: s: š, s: š: ś, z: ž: ź, c: č: ć). Poziom graficzny pisma nie budzi zastrzeżeń – pismo jest czytelne. Duże trudności dotyczą tempa pisania, jest ono bardzo wolne. W samodzielnych pracach pisemnych dziecka występuje duża liczba błędów językowych, stylistycznych, pojawiają się liczne powtórzenia oraz błędy gramatyczne. Informacje podane przez nauczycielkę można potwier-dzić, przeglądając zeszyty dziewczynki (ilustracja 1). Dziewczynka czyta wolno i nierytmicznie. Podczas czytania myli litery o podobnym kształcie, zmienia końcówki wyrazów. Wyrazy długie, nowe, trudne dzieli na sylaby. Szybko się męczy podczas czytania. Ma duże trudności ze zrozu-mieniem czytanego tekstu, nawet z wychwyceniem głównego wątku. Występują u niej duże problemy w samodzielnym wypowiadaniu się, formułowaniu wnio-sków, uogólnianiu, myśleniu abstrakcyjnym. Na lekcji nie podejmuje się zadań z własnej inicjatywy. W sytuacjach wymagających wykonania zadań na lekcjach reaguje wzmożonym napięciem. Jest niepewna swojej wiedzy, umiejętności, ma niską samoocenę. Jest nieśmiała i niechętnie podejmuje współpracę. W zachowa-niu dziecka widać labilność – łatwo przechodzi od radości do smutku, zwłaszcza przy nawet niewielkich trudnościach. Ilustracja 1. Strona z zeszytu badanego dziecka – widoczne liczne błędy w pisowni głosek nosowych, mylenie głosek dźwięcznych i bezdźwięcznych, błędy ortograficzne Źródło: Materiały z badań własnych. W maju 2020 roku dziewczynka przeszła badania w poradni psychologiczno--pedagogicznej pod kątem specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu. Dziecko nadal uczęszcza na terapię psychologiczną i logopedyczną, podczas której wyko-nuje ćwiczenia słuchowe oraz ćwiczenia językowe, w tym rozwijające słownic-two, pracuje nad ortografią. Rodzice na co dzień wkładają dużo pracy w pomoc dziecku w odrabianiu lekcji. Ze względu na trudności z rozumieniem czytanego tekstu, dziewczynka odsłuchuje audiobooki z lekturami szkolnymi, śledząc jed-nocześnie tekst w książce. Dziewczynka ma duże zdolności plastyczne (ilustracja 2), które rozwija pod opieką profesjonalisty. W przerwach w czasie odrabiania lekcji bardzo często wykonuje rysunki. Ilustracja 2. Prace plastyczne badanego dziecka Prezentacja wyników terapii według metody Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena (JIAS) Na podstawie dokładnego wywiadu z matką oraz wpisanych przez nią danych do kwestionariusza z metody Johansena uzyskano następujące dodatkowe infor-macje na temat funkcjonowania dziecka: ■rozwój motoryczny: obecnie ma jedynie trudności w grach zespołowych z powo-du trudności z koordynacją ruchową; ■stan emocjonalny i rozwojowy dziecka (uwaga, koncentracja, agresja, nastro-je itp.): wierci się na krześle, gdy się denerwuje, nie umie sobie radzić w sytu-acjach porażki, ma trudności z utrzymywaniem kontaktu wzrokowego, wymaga pomocy rodziców w odrabianiu lekcji; ■rozwój mowy: mowa monotonna, trudności z dobraniem odpowiednich wyra-zów podczas wypowiedzi ustnej, rozmowy, wypowiadaniem zdań złożonych, wymową długich wyrazów, zadawaniem pytań, brak śmiałości do rozpoczęcia rozmowy; ■funkcje słuchowe: trudności z analizą i syntezą fonemową, sylabową, rozumie-niem i wykonarozumie-niem poleceń ustnych, koncentracją uwagi i skupierozumie-niem się na głosie nauczyciela, odpowiedzią na pytania (robi to powoli), pracą w hałasie; lepiej pracuje indywidualnie; w ciągu dnia jest zmęczona, „wyłącza się”; usłysza-ne polecenia często wykonuje nieprawidłowo, ze względu na brak rozumienia ich treści; ma trudności z samodzielnym wykonywaniem zadań, odrabianiem lekcji; na lekcji rozpraszał ją dźwięk wydawany przez mazak i ołówek, którymi pisała koleżanka ze szkolnej ławki. W trakcie pierwszego badania dziewczynka bez problemu wykonała wszyst-kie testy, nie było konieczności powtarzania instrukcji. W próbach określających lateralizację otrzymała wyniki świadczące o dominacji prawostronnej w odnie-sieniu do oka, ręki, nogi (preferencja ucha została oceniona na podstawie bada-nia obuusznego, wyniki zostaną przedstawione w dalszej części artykułu) oraz lewostronnej w odniesieniu do półkuli mózgu odpowiedzialnej za procesy prze-twarzania mowy. Następnie zostało przeprowadzone badanie audiometryczne, na początku jednouszne, a następnie obuuszne. Na podstawie badania audiometrycznego jednousznego (badania audiometrii tonalnej) zostało u dziecka wykluczone obwodowe uszkodzenie słuchu. Wyniki dla ucha lewego mieściły się w progach słuchowych od −5 dB do 15 dB, dla ucha prawego od −10 dB do 5 dB (tabela 1, ilustracja 3). Tabela 1. Wyniki pierwszego badania audiometrycznego Częstotliwość [Hz] 125 250 500 750 1000 1500 2000 3000 4000 6000 8000 Wynik [dB] ucho lewe 15 5 −5 0 5 5 5 5 5 5 15 ucho prawe 5 −10 −5 −5 −10 15 −5 −10 5 −5 −5 Źródło: Opracowanie własne. Ilustracja 3. Audiogram – krzywa progu słyszenia dla przewodnictwa powietrznego uzyskana w pierwszym badaniu Źródło: Materiały z badań własnych. Krzywa ucha prawego położona była nad krzywą ucha lewego. Obie krzywe w zakresie częstotliwości: od 125 Hz do 750 Hz ucho lewe, a od 125 Hz do 1000 Hz i na 8000 Hz ucho prawe były położone nad optymalną krzywą uwagi słuchowej, co wskazuje na nadwrażliwość na dźwięki w tych częstotliwościach. Na częstot- liwości 1500 Hz krzywa ucha lewego znajdowała się nad krzywą ucha prawego. Badanie audiometryczne obuuszne obejmowało badanie obuuszne na pozio-mie 20 dB i badanie nadprogowe. Ta część badania interpretowana jest na pod-stawie wykonania działania matematycznego, według ściśle określonego wzoru, z wykorzystaniem rezultatów uzyskanych oddzielnie w wypadku ucha lewego i prawego. Wynik badania wskazuje na preferencję ucha prawego. Podczas następnego etapu diagnozy przeprowadzono test dychotyczny (został opisany we wcześniejszej części artykułu), polegający na powtarzaniu wyrazów zasłyszanych przez słuchawki. Dziewczynka uzyskała wysokie wyniki w testach mowy izolowanej – testach A i B. Na 20 możliwych poprawnych odpowiedzi uzyskała w wypadku prawego i lewego ucha taki sam wynik – 17 poprawnie powtórzonych wyrazów. Niskie rezultaty uzyskała w testach zakłóceń korelacji w odniesieniu do obu uszu – testach C i D. W teście C udzieliła jedynie 8 pra-widłowych odpowiedzi, natomiast w teście D wypowiedziała jedynie poprawnie 9 wyrazów usłyszanych w lewym uchu. W teście E, w którym słyszała wyrazy w obu uszach i miała powtórzyć usłyszane pary wyrazów, prawidłowo powtórzyła jedynie 3 pary na 20 (tabela 2). Tabela 2. Wyniki testu dychotycznego podczas pierwszego badania (poprawne odpowiedzi na 20 możliwych) Test A Test B Test C Test D Test E Ucho prawe: 17 Ucho lewe: 17 Ucho prawe: 8 Ucho lewe: 2 Ucho lewe: 9 Ucho prawe: 2 Ucho lewe: 6 Ucho prawe: 8 Pary wyrazów: 3 Źródło: Opracowanie własne. Wyniki badań, jak również dane z wywiadu i przedstawionej dokumentacji, potwierdziły trudności słuchowe dziewczynki i konieczność przeprowadzenia treningu słuchowego. Dziewczynka wysłuchała 6 płyt. Pierwszą i drugą płytę słuchała przez 8 tygodni. Kolejne przez 10 tygodni. Ostatnia płyta była słucha-na przez 12 tygodni, ponieważ zawierała 2-tygodniowy program wyjścia (przez 10 tygodni dziecko słucha płyty przez 6 dni, a przez 2 tygodnie tylko w wyzna-czone dni). Po każdym z etapów terapii, czyli odsłuchaniu przez dziewczynkę danej płyty według założonego planu, było wykonywane badanie kontrolne w celu sprawdzenia efektywności terapii. Obejmowało ono: wywiad z matką, który miał dostarczyć informacji dotyczących zmian w funkcjonowaniu dziecka, regularno-ści słuchania, poprawnoregularno-ści zakładania słuchawek, chorób przebytych na danym etapie (zwłaszcza chorób górnych dróg oddechowych, zapalenia ucha), badanie audiometryczne oraz test dychotyczny. W przypadku nieustalonej lub skrzyżo-wanej lateralizacji po każdym etapie jest wykonywane badanie lateralizacji. Zmiany w funkcjonowaniu dziecka były widoczne na każdym etapie terapii. Terapia pozytywnie wpłynęła na osiągnięcia szkolne. Wyraźne zmiany stwier-dzono w poszczególnych testach wykonywanych w ramach metody. W badaniu audiometrycznym zmieniło się położenie krzywych słuchowych. Krzywa ucha prawego położona była nad krzywą ucha lewego lub były umieszczone na tych samych progach słuchowych. Zmniejszyła się nadwrażliwość słuchowa dziecka w zakresie 125–1000 Hz w wypadku obydwu uszu (tabela 3). Tabela 3. Wyniki badania audiometrycznego po zakończeniu terapii Częstotliwość [Hz] 125 250 500 750 1000 1500 2000 3000 4000 6000 8000 Wyniki [dB] ucho lewe 15 10 5 5 5 5 5 5 10 5 5 ucho prawe 10 10 5 −5 5 −5 0 −10 5 −5 − 5 Źródło: Opracowanie własne. Obuuszne badanie audiometryczne, jak w wypadku pierwszego badania, wskazało na preferencję ucha prawego (wyniki badania obu usznego na poziomie 20 dB oraz badania nadprogowego). Dziewczynka osiągnęła dosyć dobre wyniki w teście dychotycznym, przy maksymalnej liczbie prawidłowych odpowiedzi 20 (tabela 4). Tabela 4. Wyniki testu dychotycznego po zakończeniu terapii (poprawne odpowiedzi na 20 możliwych) Test A Test B Test C Test D Test E Ucho prawe: 18 Ucho lewe: 18 Ucho prawe: 16 Ucho lewe: 2 Ucho lewe: 14Ucho prawe: 3 Ucho lewe: 11 Ucho prawe: 13 Pary wyrazów: 10 Źródło: Opracowanie własne. Zarówno mama, jak i sama dziewczynka zauważyły, że w znacznym stopniu polepszyła jej się pamięć i skupienie uwagi (więcej treści zapamiętuje z zajęć, nie musi jeszcze raz wszystkiego opracowywać w domu, jest w stanie dłużej skupić uwagę), krócej przygotowuje się do zajęć, sprawdzianów (prace domowe i nauka zajmują jej mniej czasu). Dziewczynka dużo zapamiętuje z lekcji, np. mimo że się nie przygotowywała w domu, dostała czwórkę z kartkówki z historii. Mama twierdzi, że wcześniej tak się nie zdarzało, musiała za każdym razem pomagać dziecku w nauce, opracowywać dane treści, aby uzyskało pozytywną ocenę. Do momentu podjęcia terapii dziewczynka nie odrabiała sama lekcji, czekała na mamę, aż wróci z pracy i jej pomoże. Po przebyciu terapii dziecko przeważnie samo odrabia lekcje (dziewczynka twierdzi, że więcej zapamiętuje z zajęć i wie, jak zrobić zadanie). W szkole nauczyciele również zauważyli poprawę w funkcjo-nowaniu dziecka, co przenosi się na jej wyniki w nauce. Podsumowanie Problemy słuchowe w analizowanym przypadku trzynastoletniej dziewczynki ujawniły się jako trudności w rozumieniu wypowiedzi ustnych, w koncen-tracji uwagi i skupieniu się na głosie nauczyciela, w pisaniu ze słuchu. Problemy dziecka potwierdziły wyniki testów przeprowadzonych w ramach diagnozy meto-dą Johansena – położenie krzywych słuchowych względem siebie, niskie wyniki testu dychotycznego. Na podstawie przedstawionych wyników badań i rezultatów terapii można stwierdzić, że w omawianym przypadku terapia metodą Indywi-dualnej Stymulacji Słuchu Johansena przyniosła bardzo dobre wyniki. Trudności słuchowe dotykają coraz więcej dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Szczególnie uciążliwe stają się w momencie podejmowania przez dzieci obowiązku szkolnego. U części z nich będziemy mieli do czynienia jedynie z trudnościami słuchowymi, a u części – z zaburzeniami przetwarzania słucho-wego. Bardzo ważne jest więc, aby wyposażyć nauczycieli, pedagogów, logopedów, psychologów w rzetelną wiedzę na temat trudności dzieci z tego typu deficytami oraz możliwości diagnozowania tych zaburzeń. Bardzo często podjęty odpowied-nio wcześnie trening słuchowy wpłynie znacząco na poprawę funkcjonowania dziecka w środowisku szkolnym i uchroni je przed niską samooceną, zaburze-niami emocjonalnymi (Przybyla, Kasica-Bańkowska, 2012, s. 206–216). Rodzice obecnie mogą skorzystać z wielu form terapii słuchowych. Bardzo często bory-kają się z trudnością wyboru odpowiedniego treningu. Dlatego tak ważne jest, aby literatura była uzupełniana o opracowania poświęcone badaniom naukowym ukierunkowanym na ocenę skuteczności zastosowania danej metody. Bibliografia Borowiecka, R. (2010). Dziecko w równowadze – ćwiczenia równoważne i koordynacyjne, stymulu-jące prawidłowy rozwój ruchowy, poznawczy i emocjonalny. Warszawa: Centrum Edukacji Dia-gnozy i Terapii Psychologiczno-Pedagogicznej Renata Borowiecka. Centrum Metody Johansena IAS. [data dostępu: Centrum Metody Johansena IAS (2013). Materiały szkoleniowe z Kursu wprowadzającego do meto-dy Johansena. Warszawa. Centrum Metody Johansena IAS (2014). Materiały z superwizji metody Johansena. Warszawa. Centrum Metody Johansena IAS (2018). Materiały z superwizji metody Johansena. Warszawa. Keith, (2004). Zaburzenia procesów przetwarzania słuchowego – postępy w rozumieniu istoty choroby. Otolaryngologia, 3(1), 7–14. Keith, (2005). Zaburzenia procesów przetwarzania słuchowego. W: M. Śliwińska-Kowalska (red.), Audiologia kliniczna (s. 367–375). Łódź: Oficyna Wydawnicza Mediton. Kruczyńska, A., Kurkowski, (2012). Centralne procesy przetwarzania słuchowego u dzieci kształconych i niekształconych muzycznie a wyniki w nauce. Nowa Audiofonologia, 1(3), 56–61. Kruczyńska, A., Kurkowski, (2013). Muzyka i jej oddziaływanie na organizm człowieka. Nowa Audiofonologia, 2(3), 24–29. Kurkowski, (2013). Audiogenne uwarunkowania zaburzeń komunikacji językowej. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. Kurkowski, (2017). Trudności słuchowe a ośrodkowe zaburzenia przetwarzania słuchowego z perspektywy logopedii. Logopedia, 46, 105–111. Metoda Tomatisa. Publikacja końcowa projektu „Uwaga! Sposób na sukces” (2013). Praca zbiorowa. Gdańsk. Polewczyk, I. (2014). Dziecko z CAPD (Centralnymi Zaburzeniami Przetwarzania Słuchowego) w szkole – strategie diagnostyczne i terapeutyczne. W: J. Skibska (red.), Dziecko z wadą słuchu oraz Centralnymi Zaburzeniami Przetwarzania Słuchowego (CAPD). Wybrane problemy (s. 11–26). Kraków: Libron – Filip Lohner. Przybyla, O., Kasica-Bańkowska, K. (2012). Diagnoza różnicowa dzieci i młodzieży z zaburze-niami centralnych procesów przetwarzania słuchowego. Nowa Logopedia, 3, 203–216. Przybyla, O., Wall, C. (2012). Ocena sprawności grafomotorycznej ucznia z zaburzeniami cen-tralnych procesów przetwarzania słuchowego – spostrzeżenia i wnioski. Forum Logopedyczne, 20, s. 219–235. Przybyla, O. (2014–2015). Zaburzenia centralnych procesów przetwarzania słuchowego. Studium przypadku jedenastoletniego chłopca. Logopedia, 43–44, 397–414. Przybyla, O. (2017). W trosce o stan rozwoju wyższych funkcji słuchowych u dzieci – propozycja przesiewowych diagnoz na podstawie platformy APD Medical. Logopedia, 46, s. 111–123. Rostkowska, J., Kobosko, J., Kłonica, (2013). Problemy emocjonalno-społeczne i behawio-ralne u dzieci z centralnymi zaburzeniami przetwarzania słuchowego (CAPD) w ocenie rodzi-ców. Nowa Audiofonologia, 2(1), 29–35. Senderski, A. (2014). Rozpoznawanie i postępowanie w zaburzeniach przetwarzania słuchowego u dzieci. Otolaryngologia, 13(2), 77–81. Zaborniak-Sobczak, M., Bieńkowska, Senderski, A. (2018). Centralne zaburzenia przetwa-rzania słuchowego: od teorii do praktyki edukacyjnej. Wybrane problemy. Niepełnosprawność. WarsztatyCentralne zaburzenia przetwarzania słuchowego. Nowoczesna rehabilitacja. termin: 18 listopada 2017, godz. 900-1300 prowadzenie: surdologopeda, terapeuta JIAS, SPPS Edyta Stańczyk gość specjalny: otolaryngolog, foniatra dr Grażyna Urbańska. miejsce: activEK – Centrum Zdrowego Człowieka81-540 Gdynia - Orłowo, Aleja Zwycięstwa 244/1 koszt warsztatów: 300 zł/os zapisy: e-mail: @ 507 094 291 Wprowadzenie do CAPD - definicje, objawy. Model postępowania diagnostycznego na przykładzie praktyk w Pomorskim Centrum Słuchu i Mowy Medincus. Terapia osób z CAPD - min rodzaje treningów słuchowych. Trening Słuchowy Johansena i SPPS . Terapia logopedyczna a trudności z przetwarzaniem słuchowym. 17 października 2015r. uczestniczyłyśmy w Ogólnopolskiej Konferencji Szkoleniowej Dziecko-uczeń z zaburzonym słuchem centralnym i neuropatią konferencji miałyśmy okazję pogłębić swoją wiedzę z zakresu zaburzeń słuchu (ze szczególnym uwzględnieniem Centralnych Zaburzeń Przetwarzania Słuchowego CAPD).Prelegenci konferencji – specjaliści z zakresu audiologi, neurologi dziecięcej oraz surdologopeda przybliżyli nam zarówno przyczyny, objawy CAPD, jak i skuteczne metody pracy logopedycznej. Czym są Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego? To zaburzenia pracy zmysłu słuchu wynikające z nieprawidłowości na poziomie Centralnego Układu Nerwowego (przy prawidłowej budowie i pracy części obwodowej, czyli uszu). Obejmują one wiele objawów, z których występowanie chociaż jednego pozwala na postawienie diagnozy: lokalizacji źródła dźwięku. różnicowania dźwięków. rozpoznawania wzorców dźwiękowych. analizy czasowych aspektów sygnału dźwiękowego: zaburzenia zdolności do przetwarzania bardzo krótkich sygnałów dźwiękowych, maskowanie dźwięków następujących - głośny dźwięk zagłusza cichsze dźwięki następujące zaraz po nim, maskowanie dźwięków poprzedzających - cichy dźwięk poprzedzający w krótkim czasie dźwięk głośny nie jest słyszalny, zaburzenia umiejętności porządkowania czasowego dźwięków, zaburzenia integracji czasowej dźwięków umiejętności rozumienia mowy zniekształconej umiejętności rozumienia mowy w obecności sygnału zagłuszającego. lateralizacji (dominacji stronnej) słuchowej. odbierania sygnałów współzawodniczących (na przykład dochodzących do obojga uszu). Przyczyny CAPD: Centralnego Układu Nerwowego (urazy, nowotwory, udary, uszkodzenia toksyczne). degeneracyjne CUN spowodowane starszym wiekiem. lub zaburzone dojrzewanie CUN (opóźnienie neurorozwojowe). słuchowa (ograniczenie odbioru bodźców słuchowych) spowodowana długo trwającym niedosłuchem (na przykład u nie leczonych dzieci, które wymagają stosowania aparatów słuchowych, u dzieci które często przechodzą infekcje uszu, prowadzące do zbieranie się płynu w uszach, a przez to okresowe podwyższenie progu słyszenia). Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego najczęściej skutkują opóźnieniem rozwoju mowy oraz zaburzeniem rozumienia mowy, co w konsekwencji powoduje problemy w nauce, szczególnie czytania i pisania. Obserwacje wskazują, że około połowa dzieci z trudnościami w nauce, z dysleksją, z zaburzeniami uwagi oraz nadpobudliwością wykazuje właśnie zaburzenia przetwarzania dźwięków. W Polsce Centralne Zaburzania Przetwarzanie Słuchowego występuje u 5 - 7% dzieci. Możmy podejrzewać występowanie niedosłuchu centralnego, jeśli u dziecka wystepuje: rozwój mowy. rozumienie mowy, gdy nie jest kierowana bezpośrednio wprost do odbiorcy. zrozumienie pytań i poleceń, szczególnie, gdy są długie i skomplikowane. intonacja (mowa monotonna, cicha, albo odwrotnie bardzo szybka i zbyt głośna). na dźwięki. po przebywaniu w głośnym środowisku. bóle głowy. koncentracja, krótka zdolność utrzymywania uwagi. zwracanie uwagi na bodźce słuchowe, które nie są istotne. pamięć słuchowa (na przykład trudności z zapamiętaniem, powtórzeniem usłyszanej informacji), trudności z uczeniem się na pamięć i zapamiętywaniem sekwencji dźwięków (na przykład nazw dni tygodnia, miesięcy czy tabliczki mnożenia). ortograficzne typu słuchowego. w nauce języków obcych. potrzeba hałasowania. Zaburzenie przetwarzania słuchowego (ang. Auditory Processing Disorder – APD) jest zespołem objawów wynikających z różnego typu zaburzeń w obrębie ośrodkowej części układu słuchowego. Występuje pomimo prawidłowego słuchu, ponieważ APD to nieprawidłowości w przetwarzaniu słuchowym na poziomie neuronalnym niewynikające z zaburzeń funkcji poznawczych i językowych. APD to nie problem ze słuchem. Dzieci, które cierpią na APD mają trudności: z koncentracją, z rozumieniem mowy w hałasie, rozumieniem dłuższych lub złożonych poleceń ustnych, z uczeniem się (problemy z nauką czytania, pisania, języków obcych). U pewnej grupy dzieci zaburzenia te współwystępują z dysleksją, ADHD, SLI, opóźnieniem rozwoju mowy, a także z autyzmem. Objawy Problem zaburzeń przetwarzania słuchowego jest szczególnie ważny u dzieci w wieku wczesnoszkolnym, gdyż może mieć poważny wpływ na osiągnięcia szkolne i perspektywy dalszego rozwoju zawodowego. Dzieci z podejrzeniem zaburzeń przetwarzania słuchowego mimo prawidłowych wyników badań audiometrii tonalnej mają trudności: ze zrozumieniem mowy, gdy w otoczeniu jest gwar hałas (np. szkoła), ze skupieniem uwagi przy dźwiękach z otoczenia, w uczeniu się ,nie potrafią dłużej utrzymać uwagi na zadaniu, często „wyłączają się”, myślami są gdzie indziej, sprawiają wrażenie nieobecnych. Szacuje się, że APD dotyczy ok. 2-3% dzieci w wieku szkolnym, jednak powszechność objawów sugerujących zaburzenia ośrodkowego przetwarzania słuchowego może wskazywać, że odsetek ten jest znacznie wyższy. Na wzrost liczby dzieci, które mają problemy z percepcją słuchową przy prawidłowym słuchu, wpływa szybki rozwój społeczeństwa informatycznego w ostatnich latach. Nadmierna stymulacja bodźcami wzrokowymi oraz słuchowymi (np. przez internet, gry komputerowe, telewizję) powoduje, że zmieniają się wzorce percepcji i analizy informacji. Upośledzone zostają możliwości filtrowania i selekcji informacji, co w konsekwencji prowadzi do zaburzeń koncentracji uwagi. Przyczynia się do tego również ograniczenie czasu spędzanego na bezpośrednich rozmowach dzieci z rodzicami oraz z rówieśnikami. Dodatkowo na powstanie zaburzeń centralnego przetwarzania słuchu u dzieci mogą mieć wpływ powszechne choroby u małych dzieci (wiek przedszkolny i wcześniej) typu: przewlekłe wysiękowe zapalenie ucha środkowego, niektóre alergie, urazy czaszkowo-mózgowe, przerost trzeciego migdałka. Na czym polega diagnoza Neuroflow? Diagnoza w kierunku zaburzeń przetwarzania słuchowego (CAPD) metodą Neuroflow podzielona jest na kilka etapów: Szczegółowy wywiad – provider Neuroflow zapyta o rozwój dziecka począwszy od okresu prenatalnego, poprzez okres niemowlęcy do aktualnych problemów zdrowotnych dziecka. Ważnym elementem wywiadu jest wypełnienie kwestionariusza zawierającego pytania dotyczące trudności dziecka w uczeniu się i komunikacji Ocena czułości słuchu dziecka – to pierwszy element badania obwodowego układu słuchowego. Badanie audiometrii tonalnej pozwala stwierdzi czy czułość słuchu jest prawidłowa, czy dziecko nie ma niedosłuchu. Wyniki tego badania zostaną umieszczone w Raporcie, który otrzymają Państwo na koniec badania diagnostycznego. Ocena wyższych funkcji słuchowych baterią znormalizowanych testów Neuroflow: dzieci, w wieku przedszkolnym mają do wykonania 3 zadania testowe dzieci w wieku młodszym szkolnym podczas diagnozy wykonują 6 zadań testowych dzieci starsze i osoby dorosłe 8 zadań testowych. Zadania polegają, w zależności od wieku dziecka, na powtarzaniu słów/zdań na tle szumu, cyfr, które słyszane są jednocześnie w prawym i lewym uchu, wysłuchiwaniu przerw w szumie, różnic pomiędzy dźwiękami w zakresie ich wysokości. Po wykonaniu diagnozy w kierunku zaburzeń przetwarzania słuchowego CAPD provider na tym samym spotkaniu drukuje Raport z badania i omawia go z rodzicami. Raport zawiera ważne informacje: jakimi narzędziami dziecko zostało zbadane, co badają poszczególne testy, jakie wyniki uzyskało dziecko Wyniki testów z literką „L” oznaczają wynik poniżej normy dla wieku dziecka. Na Raporcie znajdzie się także odręcznie wpisana przez providera analiza wyników diagnozy i podsumowanie zawierające cenne dla nauczycieli oraz innych terapeutów dziecka informacje. Jeśli rodzice wspólnie z providerem zdecydują o rozpoczęciu treningu Neuroflow, wówczas zostaną poinformowani o: wymaganiach technicznych ( odpowiedni komputer, szerokopasmowe łącze internetowe), cenie każdego z etapów (nie każde dziecko musi przejść wszystkie etapy), roli jaką pełni rodzic w procesie ćwiczeń wyższych funkcji słuchowych zobaczą demonstracyjny, skrócony trening, która pokaże rodzicom jakie zadania spotkają w trakcie sesji terapeutycznych prowadzonych w domu i wyjaśni jak ćwiczyć z dzieckiem. Po każdym etapie treningu zalecana jest diagnoza kontrolna, która oceni postępy dziecka. Opracowanie na podstawie materiałów autorstwa APD-Medical Sp. z

centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego forum